This morning Basant called me, he was the one who has been working really hard to get the goods as soon as the system in Nepal allows, he asked me if was able to join him at the airport to receive the goods from the customs. It seems that many high positioned persons now know my name here. I wasn’t able busy with something, but fortunately I was back at Gurukul when they came from the airport with a small transporter.
I think it was already clear that everybody here is happy with the donated goods, but seeing is something different. That was so nice! Tonight we went with some people to a kind of barbeque restaurant to celebrate it.
Het duurde ‘even’ maar dan heb je ook wat, als Nepalees gezelschap! Basant is degene die belast was met de stapel papierwerk om de goederen door de politiek en douane te loodsen. Hij belde me vanmorgen of ik met hem meekon naar de luchthaven, maar ik was verhinderd. Het schijnt zo te zijn dat een fors aantal hoge pieten hier nu van mijn bestaan weten. Gelukkig kon ik de ontvangst op Gurukul bijwonen.
Het was denk al wel duidelijk dat iedereen hier blij is met de donaties, maar het zien is toch iets anders dan weten. Echt goed de spullen hier te hebben! Vanavond hebben we met een aantal mensen in een soort van barbecue restaurant het nog eens gevierd.
