Inhoudelijk
Het eerste stuk had een sterk boudistisch karakter, wat de titel ‘ from life to life’ misschien ook wel suggereert.
Het tweede stuk, ‘Jat Sodhnu Jogiko’, ofschoon ontzettend leuk, is een satire op laksheid van (te) veel Nepalezen om te willen veranderen. De hoofdpersoon, een professor, vervalt onder druk van zijn omgeving uiteindelijk zelf in laks en manipulatief gedrag.
Het derde stuk dat vanaf vandaag opgevoerd wordt gaat over de moeder van Boudha. Het stuk wordt opgevoerd omdat iedere moeder in haar zoon een Boudha ziet - zelfs al is haar zoon een Maoist.
De opkomst is goed! en gelukkig zie ik ook veel jongeren. Sorry, maar ik geniet van de stukken, het werk en wat ik zie aan werk, het publiek - eigenlijk inmkiddels zo’n beetje van alles. En ik had veel eerder moeten verhuizen.
28/01/2007
Nieuwe woonruimte
Inmiddels verhuisd. Al is het niet de plek geworden die ik dacht. Woensdag 24 januari, op de afgesproken tijd om 10:00, ben ik met al mijn spullen bij de flat. Daar blijkt de woonruimte ineens niet beschikbaar te zijn. Weer terug met al de spullen, maar na wat telefoontjes kan ik de kamer ‘overnemen’ van iemand die ik in Boudha heb leren kennen. Dezelfde avond heb ik alsnog een kamer. Een schoon huis van Tibetaanse eigenaars, op een extreem rustige plek vlak bij de stoepa, uitzicht op een tuin en voor nog geen € 40,00 per maand.
Maar kennelijk heb ik iets verkeerds gegeten, de dagen erop heb ik geen andere keus dan akelig dicht bij een toilet te blijven. Ik mis twee festival dagen.
Sunil heeft me voor het festival gevraagd om het hele proces van ombouwen en de techniek van ieder stuk te observeren. Alle stukken worden gedaan op de voor hun gebruikelijke manier, aan de hand daarvan kunnen we overleggen wat waarom gedaan wordt, en de discussie aangaan wat bij kan dragen aan hun techniek.
Inmiddels kan ik weer veilig heen en weer pendelen tussen Boudha en Gurukul, op mijn inmiddels aangeschafte mountainbike. Gisteren het tweede stuk,van de zeven in totaal: ‘Jat Sodhnu Jogiko’ bijgewoond, absoluut een geweldig stuk! Ofschoon ik nauwelijks de tal beheers heb ik me aardig suf gelachen.
Inmiddels verhuisd. Al is het niet de plek geworden die ik dacht. Woensdag 24 januari, op de afgesproken tijd om 10:00, ben ik met al mijn spullen bij de flat. Daar blijkt de woonruimte ineens niet beschikbaar te zijn. Weer terug met al de spullen, maar na wat telefoontjes kan ik de kamer ‘overnemen’ van iemand die ik in Boudha heb leren kennen. Dezelfde avond heb ik alsnog een kamer. Een schoon huis van Tibetaanse eigenaars, op een extreem rustige plek vlak bij de stoepa, uitzicht op een tuin en voor nog geen € 40,00 per maand.
Maar kennelijk heb ik iets verkeerds gegeten, de dagen erop heb ik geen andere keus dan akelig dicht bij een toilet te blijven. Ik mis twee festival dagen.
Sunil heeft me voor het festival gevraagd om het hele proces van ombouwen en de techniek van ieder stuk te observeren. Alle stukken worden gedaan op de voor hun gebruikelijke manier, aan de hand daarvan kunnen we overleggen wat waarom gedaan wordt, en de discussie aangaan wat bij kan dragen aan hun techniek.
Inmiddels kan ik weer veilig heen en weer pendelen tussen Boudha en Gurukul, op mijn inmiddels aangeschafte mountainbike. Gisteren het tweede stuk,van de zeven in totaal: ‘Jat Sodhnu Jogiko’ bijgewoond, absoluut een geweldig stuk! Ofschoon ik nauwelijks de tal beheers heb ik me aardig suf gelachen.
Geplaatst onder
Foto's
23/01/2007
Congratulations Aarohan! & First festival day
Today is the 25th anniversary of Aarohan. Congratulations! Yesterday te last rehearsals. This afternoon the festival will be opened, until the last moment lots of things to do.
Vandaag is het de 25e geboortedag van Aarohan. Gisteren de laatste repetities voor de opening. Vanmiddag barst het festival los.
Today is the 25th anniversary of Aarohan. Congratulations! Yesterday te last rehearsals. This afternoon the festival will be opened, until the last moment lots of things to do.
Vandaag is het de 25e geboortedag van Aarohan. Gisteren de laatste repetities voor de opening. Vanmiddag barst het festival los.
22/01/2007
Afstand – Distance
Ik was teleurgesteld dat Rajkumar niet, zoals beloofd begin januari, met Sunil is gaan praten. En was dat maar het enige. Ik ben ruim zes weken bezig geweest om te helpen te verbeteren, maar ik kan niet zeggen dat ik het gevoel heb dat hij als ‘verantwoordelijke’ open staat. Na die weken had ik behoefte aan een paar dagen afstand. Toen ik de vierde dag terugkwam trof ik tot mijn verbazing het volgende aan: Rajkumar was bezig opnieuw de stroom naar de dimmers aan te leggen, in de zaal waar dat nog niet gebeurd was, precies op dezelfde ouderwetse en onveilige manier als voorheen.
Ik heb dit even op me in moeten laten werken. Dezelfde avond kwamen de gedoneerde goederen en heb ik tijdens het diner met Sunil hierover van gedachten gewisseld. Als dingen zo zijn en blijven – cultuur of niet – dan is dit water naar de zee dragen. Sunil snapte er zelf ook niets van waarom dit soort keuzes gemaakt worden.
Daarna heb ik besloten dat ik een paar dingen anders aan ga pakken. Met een aantal mensen is het gewoon niet leuk wonen en werken zo en dit soort grappen kosten een berg energie. Gisteren heb ik een woonplek buiten Gurukul gevonden voor mezelf. Ik ga in Boudha een woonlaag delen met mensen die hier om uiteenlopende redenen wonen: les, boeddhisme, werk. Brandnieuw gebouw, eindelijk weer een keuken en een douche met warm water. En een goede vriend woont op steenworp afstand. Nu nog alleen nog een fiets kopen. Woensdag verhuis ik.
Er is iets met Boudha dat me energie geeft, bovendien kom ik er aan de lopende band boeiende mensen tegen. En het een en ander is een goede bijdrage de dingen in perspectief te kunnen blijven zien.
Ik was teleurgesteld dat Rajkumar niet, zoals beloofd begin januari, met Sunil is gaan praten. En was dat maar het enige. Ik ben ruim zes weken bezig geweest om te helpen te verbeteren, maar ik kan niet zeggen dat ik het gevoel heb dat hij als ‘verantwoordelijke’ open staat. Na die weken had ik behoefte aan een paar dagen afstand. Toen ik de vierde dag terugkwam trof ik tot mijn verbazing het volgende aan: Rajkumar was bezig opnieuw de stroom naar de dimmers aan te leggen, in de zaal waar dat nog niet gebeurd was, precies op dezelfde ouderwetse en onveilige manier als voorheen.
Ik heb dit even op me in moeten laten werken. Dezelfde avond kwamen de gedoneerde goederen en heb ik tijdens het diner met Sunil hierover van gedachten gewisseld. Als dingen zo zijn en blijven – cultuur of niet – dan is dit water naar de zee dragen. Sunil snapte er zelf ook niets van waarom dit soort keuzes gemaakt worden.
Daarna heb ik besloten dat ik een paar dingen anders aan ga pakken. Met een aantal mensen is het gewoon niet leuk wonen en werken zo en dit soort grappen kosten een berg energie. Gisteren heb ik een woonplek buiten Gurukul gevonden voor mezelf. Ik ga in Boudha een woonlaag delen met mensen die hier om uiteenlopende redenen wonen: les, boeddhisme, werk. Brandnieuw gebouw, eindelijk weer een keuken en een douche met warm water. En een goede vriend woont op steenworp afstand. Nu nog alleen nog een fiets kopen. Woensdag verhuis ik.
Er is iets met Boudha dat me energie geeft, bovendien kom ik er aan de lopende band boeiende mensen tegen. En het een en ander is een goede bijdrage de dingen in perspectief te kunnen blijven zien.
Geplaatst onder
In Nepal
19/01/2007
Finally the goods arrived!
This morning Basant called me, he was the one who has been working really hard to get the goods as soon as the system in Nepal allows, he asked me if was able to join him at the airport to receive the goods from the customs. It seems that many high positioned persons now know my name here. I wasn’t able busy with something, but fortunately I was back at Gurukul when they came from the airport with a small transporter.
I think it was already clear that everybody here is happy with the donated goods, but seeing is something different. That was so nice! Tonight we went with some people to a kind of barbeque restaurant to celebrate it.
Het duurde ‘even’ maar dan heb je ook wat, als Nepalees gezelschap! Basant is degene die belast was met de stapel papierwerk om de goederen door de politiek en douane te loodsen. Hij belde me vanmorgen of ik met hem meekon naar de luchthaven, maar ik was verhinderd. Het schijnt zo te zijn dat een fors aantal hoge pieten hier nu van mijn bestaan weten. Gelukkig kon ik de ontvangst op Gurukul bijwonen.
Het was denk al wel duidelijk dat iedereen hier blij is met de donaties, maar het zien is toch iets anders dan weten. Echt goed de spullen hier te hebben! Vanavond hebben we met een aantal mensen in een soort van barbecue restaurant het nog eens gevierd.
This morning Basant called me, he was the one who has been working really hard to get the goods as soon as the system in Nepal allows, he asked me if was able to join him at the airport to receive the goods from the customs. It seems that many high positioned persons now know my name here. I wasn’t able busy with something, but fortunately I was back at Gurukul when they came from the airport with a small transporter.
I think it was already clear that everybody here is happy with the donated goods, but seeing is something different. That was so nice! Tonight we went with some people to a kind of barbeque restaurant to celebrate it.
Het duurde ‘even’ maar dan heb je ook wat, als Nepalees gezelschap! Basant is degene die belast was met de stapel papierwerk om de goederen door de politiek en douane te loodsen. Hij belde me vanmorgen of ik met hem meekon naar de luchthaven, maar ik was verhinderd. Het schijnt zo te zijn dat een fors aantal hoge pieten hier nu van mijn bestaan weten. Gelukkig kon ik de ontvangst op Gurukul bijwonen.
Het was denk al wel duidelijk dat iedereen hier blij is met de donaties, maar het zien is toch iets anders dan weten. Echt goed de spullen hier te hebben! Vanavond hebben we met een aantal mensen in een soort van barbecue restaurant het nog eens gevierd.
12/01/2007
Verantwoord - Responsible
Een week geleden was een bijzondere dag. Tijdens de lunch kwam Rajkumar (hoofd techniek) naar me toe en begon over zichzelf te vertellen. Over zijn problemen, hoe hij sociaal niet invoelend is, moeilijk concentratie op kan brengen en eigenlijk alleen maar vanuit zijn impulsen kan werken. Hierdoor heeft hij nauwelijks vrienden maar wil ook niet te veel vrienden, omdat mensen om contact vragen – wat hij als moeilijk ervaart. Een heftig verhaal met als afsluiter dat hij snapt dat het zijn verantwoording is om zowel ‘student’ (van licht e.d.) te zijn, áls de leider. Maar hij weet niet hoe hij het een en ander moet verenigen en zou liever alleen maar student zijn. Daar ligt een mogelijkheid om vruchtbaar samen te werken, dus we hebben besloten dat hij leider af is en gelijke student is aan de rest. Over een paar maanden zien we wel weer. Hij was zichtbaar opgelucht.
Hij eindigde het gesprek met dat er naar zijn mening sprake is van gebrek aan respect en er alleen maar de vraag zonder aanbod is, hij omschreef het als volgt: ‘we are torturing your mind, and if we continue we will lose you, and this for us important work. I have to talk with Sunil about this when he is back’ Ik was nogal verbaasd. Hij omschreef het beladen, maar lastig was het zeker. Tegelijkertijd gaf hij me met terugwerkende kracht vertrouwen.
Grappig is dat hij sindsdien júist als een opkomend leider functioneert, brengt andere op een positieve manier naar voren.
Een week geleden was een bijzondere dag. Tijdens de lunch kwam Rajkumar (hoofd techniek) naar me toe en begon over zichzelf te vertellen. Over zijn problemen, hoe hij sociaal niet invoelend is, moeilijk concentratie op kan brengen en eigenlijk alleen maar vanuit zijn impulsen kan werken. Hierdoor heeft hij nauwelijks vrienden maar wil ook niet te veel vrienden, omdat mensen om contact vragen – wat hij als moeilijk ervaart. Een heftig verhaal met als afsluiter dat hij snapt dat het zijn verantwoording is om zowel ‘student’ (van licht e.d.) te zijn, áls de leider. Maar hij weet niet hoe hij het een en ander moet verenigen en zou liever alleen maar student zijn. Daar ligt een mogelijkheid om vruchtbaar samen te werken, dus we hebben besloten dat hij leider af is en gelijke student is aan de rest. Over een paar maanden zien we wel weer. Hij was zichtbaar opgelucht.
Hij eindigde het gesprek met dat er naar zijn mening sprake is van gebrek aan respect en er alleen maar de vraag zonder aanbod is, hij omschreef het als volgt: ‘we are torturing your mind, and if we continue we will lose you, and this for us important work. I have to talk with Sunil about this when he is back’ Ik was nogal verbaasd. Hij omschreef het beladen, maar lastig was het zeker. Tegelijkertijd gaf hij me met terugwerkende kracht vertrouwen.
Grappig is dat hij sindsdien júist als een opkomend leider functioneert, brengt andere op een positieve manier naar voren.
Geplaatst onder
In Nepal
10/01/2007
Jubilee
Aarohan this year exist for 25 years and from 23 January until 12 February there will be a festival here to celebrate this with seven different plays. I look forward to see these highlights. The people here decided that I have to play the tourist in one play, but is that a wise idea?
Although everybody is busy with rehearsal and preparations, we are now almost halfway rearranging the environment. After the festival we hope all will be prepared soon. By that time the equipments could arrive as well.
It takes so long because at first a minister of environment has to decide – because it the goods are second hand goods – after that a high person on culture and finally even the prime minister have to sign.
Aarohan this year exist for 25 years and from 23 January until 12 February there will be a festival here to celebrate this with seven different plays. I look forward to see these highlights. The people here decided that I have to play the tourist in one play, but is that a wise idea?
Although everybody is busy with rehearsal and preparations, we are now almost halfway rearranging the environment. After the festival we hope all will be prepared soon. By that time the equipments could arrive as well.
It takes so long because at first a minister of environment has to decide – because it the goods are second hand goods – after that a high person on culture and finally even the prime minister have to sign.
07/01/2007
Enlightenment
One colleague concluded my visit to him, right before I left Holland, with this joke: So you are about to bring the light to the land ware enlightenment comes from’. To honor Boudha a giant stupa was once build nearby Kathmandu, ‘Boudhanath Stupa’. Now these days ‘Boudha’ has become a part of growing Kathmandu, and is luckily for me just a few kilometers away from Aarohan. This immense man made statue I like to visit very much. Twice a day around 5:00 AM or PM lot of people walk around it, one giant stream of Nepali and Tibetan faces, most of them doing their prayers. If I look at this crowd long enough I drown in it from wondering and forget everything.
One colleague concluded my visit to him, right before I left Holland, with this joke: So you are about to bring the light to the land ware enlightenment comes from’. To honor Boudha a giant stupa was once build nearby Kathmandu, ‘Boudhanath Stupa’. Now these days ‘Boudha’ has become a part of growing Kathmandu, and is luckily for me just a few kilometers away from Aarohan. This immense man made statue I like to visit very much. Twice a day around 5:00 AM or PM lot of people walk around it, one giant stream of Nepali and Tibetan faces, most of them doing their prayers. If I look at this crowd long enough I drown in it from wondering and forget everything.
04/01/2007
Over een andere boeg - Lets try something different
Anders begonnen, Rajkumar wilde het al hebben over leiderschap, daar mee gestart. Uitgelegd waar ik naartoe wil en dat ik liever als adviseur dan als leider wordt gezien. Opmerkingen kwamen dat door mijn kennis ik vanzelf een leider ben.
Besproken hoe ze dan tegen eigen leiders aankijken, iemand kwam met interessante vraag: ‘hoe het toch altijd komt dat Nepalezen van hun leider van alles pikken en de leider meer en meer een dictator wordt’. Uitslag van gesprek was dat de betere leiders de ‘jongeren’ naar voren moeten brengen, ruimte moeten creëren voor initiatief en verantwoord moeten geven. Maar ook dat ‘jongeren’ de durf moeten tomen om op zijn minst de waarom vraag te stellen en verder door moeten durven vragen als ze denken dat de leider het anders zou kunnen doen. Niet eenvoudig binnen deze cultuur, maar het zal ergens wel moeten, want als Aarohan uit wil breiden heb je toch nieuwe leiders nodig.
Daarna heb ik de bergruimte aan hun voorgelegd, daar is al de tijd alleen maar alles min of meer in de hoek gelegd. Rajkumar wil daar al lange tijd iets aan doen maar kwam er nooit aan toe (mede doordat hij alleen moet opereren – dit omdat hij het lastig vindt anderen te betrekken). Eenmaal daar kwamen vanzelf de ideeën los van alle leden. Niet alleen dat, spontaan begon het herinrichten, en de rest van de dag heb ik me verbaasd over het hogere tempo.
Anders begonnen, Rajkumar wilde het al hebben over leiderschap, daar mee gestart. Uitgelegd waar ik naartoe wil en dat ik liever als adviseur dan als leider wordt gezien. Opmerkingen kwamen dat door mijn kennis ik vanzelf een leider ben.
Besproken hoe ze dan tegen eigen leiders aankijken, iemand kwam met interessante vraag: ‘hoe het toch altijd komt dat Nepalezen van hun leider van alles pikken en de leider meer en meer een dictator wordt’. Uitslag van gesprek was dat de betere leiders de ‘jongeren’ naar voren moeten brengen, ruimte moeten creëren voor initiatief en verantwoord moeten geven. Maar ook dat ‘jongeren’ de durf moeten tomen om op zijn minst de waarom vraag te stellen en verder door moeten durven vragen als ze denken dat de leider het anders zou kunnen doen. Niet eenvoudig binnen deze cultuur, maar het zal ergens wel moeten, want als Aarohan uit wil breiden heb je toch nieuwe leiders nodig.
Daarna heb ik de bergruimte aan hun voorgelegd, daar is al de tijd alleen maar alles min of meer in de hoek gelegd. Rajkumar wil daar al lange tijd iets aan doen maar kwam er nooit aan toe (mede doordat hij alleen moet opereren – dit omdat hij het lastig vindt anderen te betrekken). Eenmaal daar kwamen vanzelf de ideeën los van alle leden. Niet alleen dat, spontaan begon het herinrichten, en de rest van de dag heb ik me verbaasd over het hogere tempo.
Geplaatst onder
In Nepal
03/01/2007
Growing pains
This place is built on a very strict and hierarchic base. And just a few people are able to see trough it and take their responsibility as theatre makers.
I try to understand the head of technique’s here, and I begin to see that he is partly suffering from this system, but at the same time he is sustaining it.
The result is this: if this person from the west, with the new ideas and therefore the ‘new leader’, walks out, the work stops. The list with ‘things to be done’ is then just a paper thing; people nicely hang out in the sun. The everyday message is: ‘This is your future, what do you when I go back?’ Some understand, some don’t even react.
One person here learnt me that Nepali people are just like every people, with also negative habits. He was this negative in his work, you could feel his mood from yards, it was not doing any good to the group, so I had to send him out.
Now he is using the benefit of his language by backbiting – even in my presence. Some people here are ashamed by that, some amused. Two persons so strong, that they left no other option than explaining them that jalousie and negativity returns to them somehow, anyway. These people are regular visitors with dreams, without a job.
I see no reason untill so far to leave, especially not as a result of these games. Although it is quit strange to face this kind of negativity and disrespect. But if within some weeks nothing has changed in the way of thinking and reacting, I can do nothing else than explain to the director that the system here is not sustaining an environment for growing. Yet.
This place is built on a very strict and hierarchic base. And just a few people are able to see trough it and take their responsibility as theatre makers.
I try to understand the head of technique’s here, and I begin to see that he is partly suffering from this system, but at the same time he is sustaining it.
The result is this: if this person from the west, with the new ideas and therefore the ‘new leader’, walks out, the work stops. The list with ‘things to be done’ is then just a paper thing; people nicely hang out in the sun. The everyday message is: ‘This is your future, what do you when I go back?’ Some understand, some don’t even react.
One person here learnt me that Nepali people are just like every people, with also negative habits. He was this negative in his work, you could feel his mood from yards, it was not doing any good to the group, so I had to send him out.
Now he is using the benefit of his language by backbiting – even in my presence. Some people here are ashamed by that, some amused. Two persons so strong, that they left no other option than explaining them that jalousie and negativity returns to them somehow, anyway. These people are regular visitors with dreams, without a job.
I see no reason untill so far to leave, especially not as a result of these games. Although it is quit strange to face this kind of negativity and disrespect. But if within some weeks nothing has changed in the way of thinking and reacting, I can do nothing else than explain to the director that the system here is not sustaining an environment for growing. Yet.
Geplaatst onder
In Nepal
02/01/2007
New Year
Different calendar here, but as a result of globalization the use of the Gregorian calendar is upcoming. I wish everyone, back home and here, a wonderful 2007!
Different calendar here, but as a result of globalization the use of the Gregorian calendar is upcoming. I wish everyone, back home and here, a wonderful 2007!
Abonneren op:
Posts (Atom)