Er is maatschappelijk gezien in Nepal een hoop werk te verrichten en duidelijk is dat bij Aarohan de inhoud voorgaat op de vorm. Maar bij mijn bezoek is me ook gebleken dat er wel degelijk een grote behoefte is aan kennis over techniek en design, en de benodigde middelen ervoor, om hun stukken een volwaardige theatrale vorm te kunnen geven.
Een gezelschap dat zich uitsluitend richt op ‘forum’ drama, of participatief drama, en daarmee de dorpen intrekt, heeft geen bron van inkomsten, dus geen bestaansmogelijkheid. Aarohan genereert geld door in haar twee zalen toneel op te voeren voor betalende bezoekers. Hoe groter de kwaliteit van deze stukken, hoe groter de kans op een groei van Aarohan.
Bovenal: belichting- en andere vormen van theatertechniek verhogen de theatrale waarde en dimensies van stukken. Met redelijke technische voorzieningen, installatie en educatie daarover kunnen de doelstellingen en ideeën van Aarohan al op een hoger plan getild worden.
Voor Aarohan is het onmogelijk om theatertechnische middelen van enig niveau aan te schaffen, zelfs 2e hands. Aarohan heeft dermate hoge huur kosten aan de duur geworden grond in Kathmandu, dat het personeel min of meer voor kost en inwoning werkt.
Een aantal theaterlampen zijn er al wel, maar nog geen redelijke dimmers en een ‘tafel’ om het licht aan te sturen.
Wat kunnen wij doen
