21/07/2007

Disussie

Beste Jane,

Je bent consistent in je vragen en reacties op deze site, ik ben je er erkentelijk om, want ongetwijfeld stel jij vragen die ook bij anderen leven. Het helpt mij mogelijk de dingen wat nader toe te lichten.
Wie weet zelfs wat beter te begrijpen. Ik ben zeven weken terug en merk dat dit hele project een flinke wissel op mijn leven heeft getrokken. Niet dat ik er op achteruit ben gegaan, integendeel, maar sommige dingen hebben een dermate impact gehad dat ik gewoon wat meer tijd nodig heb om het in perspectief te zien.

Als ik van te voren had geweten hoeveel hulp er inmiddels al aan Aarohan geboden wordt; hoe moeizaam het was om tot een samenwerking te komen; en had geweten van de sterk politieke getintheid – is het wellicht meer de vraag óf ik eraan begonnen was. Het is met name deze vraag die me in Nepal, en terug thuis, bezig heeft gehouden.

Het is denk ik te verwachten dat mensen een soort van ‘boerenslimheid’ zullen gebruiken als ze hulp kunnen krijgen – heiligt het doel de middelen?
Als mensen hulp willen, maar de bereidheid missen samen te werken – kun je dan iets opbouwen?
Ik heb ook een politieke voorkeur, en in het geval van Nepal zeker geen Mao – maar mag je van een ‘platform’ dat naar maatschappelijke bewustzijn en gelijkheid streeft verwachten dat het dit in zichzelf is?
Mijn antwoorden zijn respectievelijk: soms; nauwelijks; moet zelfs.

Mijn vraag is nu dan ook: ik heb dit werk gedaan en discussies gevoerd, wat zijn nu (mogelijk) de consequenties?

Ten aanzien van positieve kanten blijven zien: uiteraad!
En ik wil erg voorzichtig omgaan met de indruk te wekken dat Aarohan niets meer betekend voor de Nepaleze samenleving. Het is een totaal andere cultuur waarin een andere aanpak een andere impact heeft.

Zo’n project helpt om zonder rigoureus waardeoordeel, oprecht kritisch, ideeën scherp te stellen over in hoeverre je (als organisatie) mee kunt en ‘moet’ gaan in cultuur en ‘natuur’.

Nobody’s perfect

12/07/2007

Get close to experience - take distance to understand

En dan gebeurd het. Kom je op de valreep iemand tegen met wie het buitengewoon klikt. Veel te weinig tijd natuurlijk, en ze komt ook nog eens van ‘down under’.
Rest er maar een oplossing: voor een tijdje werk zoeken tussen de kangaroos en barbecuende surfers.
Vanaf half oktober kan ik aan het werk bij ‘La Mama’ theatre in Melbourne, een bijzonder huis/gezelschap. Heb ik weer.

Zoals veel mensen me in Boudha al ten lasten legden: ‘…a very lucky men.’

Straks even iets anders zien?