Motivation
This week the ‘head of techniques’ of Gurukul, lost all his digital documentation he once gained by workshops from Scandinavian people. They invested a lot in him, but somehow without result, now the last left information has gone. His pc crashed, never made a back up for the library here.
He is not the man to share with others, to bring others in knowledge, not open to new ideas. He should act as the leader, the kind of authority who motivates the youngers, but he reach the opposed by his behavior. Due to this mind it is very difficult to work with him.
One of the young people is a very curious, open and integer person. The last day’s we shared a lot about cultural differences and the way Nepali people work. I learn a lot of him about how people here can think.
Yesterday night, after a very hard day, he brought me in to a clear and simple fact: actually these people are actors, and their mind is going to acting. Not to improve on techniques.
It sometimes makes me depressed, I am afraid that the same will happen with my investment what happened to de information on the pc.
Next week workshops will be about some leadership; and about the how to invest in a safe and efficient environment, and the time you safe with it. Nice time left for acting.
26/12/2006
Christmas? Let’s work!
After meeting quiet some electricians, we finally met two men who have had proper education, and experience in industrial power connections. The system we use in Europe is known to them. Together we have made a plan to make the power connection spaghetti at the source proper, and most of all safe. We divide sound and light, and rewire the system in the roof in one of the halls.
Reasonable qualitative work of course starts with some measurements.
Reacties
After meeting quiet some electricians, we finally met two men who have had proper education, and experience in industrial power connections. The system we use in Europe is known to them. Together we have made a plan to make the power connection spaghetti at the source proper, and most of all safe. We divide sound and light, and rewire the system in the roof in one of the halls.
Reasonable qualitative work of course starts with some measurements.
Reacties
24/12/2006
Sprakeloos
Van de week op een avond eruit geweest met wat mensen van de techniekgroep. Op de terugweg als enige niet direct naar Gurukul gegaan (Gurukul is de school binnen Aarohan Group), maar eerst naar de cybershop om te bellen. Terug op Gurukul was het stil en leeg, maar dat kan maar zo, het was vrijdagavond. Meteen achter mijn pc gedoken in de manager zijn kantoor, daar kwam even later iemand binnen. Uit het telefoontje dat hij voerde kreeg ik de indruk dat er iets was en vroeg ernaar.
Een van de jonge vrouwen had eerder de avond een poging tot zelfmoord gedaan: coctail van flink wat pillen geslikt. De reden is een huwelijk waar ze al lang op heeft gewacht maar dat niet kan om het kaste-verschil. Hij heeft na lange tijd besloten niet voor haar te kiezen, want als hij dat doet verliest hij zijn familie.
Ik ben erg onder de indruk van wat dit doet met de mensen hier. Zodra het kon direct meegegaan naar het ziekenhuis en toen ik haar daar buiten westen zag liggen met het slangetje in haar neus vond ik het leven ineens zo vreselijk triest. Zij is niet het type dat om aandacht vraagt, ze wilde er echt uit. Hoe moet het nu met haar…
Van de week op een avond eruit geweest met wat mensen van de techniekgroep. Op de terugweg als enige niet direct naar Gurukul gegaan (Gurukul is de school binnen Aarohan Group), maar eerst naar de cybershop om te bellen. Terug op Gurukul was het stil en leeg, maar dat kan maar zo, het was vrijdagavond. Meteen achter mijn pc gedoken in de manager zijn kantoor, daar kwam even later iemand binnen. Uit het telefoontje dat hij voerde kreeg ik de indruk dat er iets was en vroeg ernaar.
Een van de jonge vrouwen had eerder de avond een poging tot zelfmoord gedaan: coctail van flink wat pillen geslikt. De reden is een huwelijk waar ze al lang op heeft gewacht maar dat niet kan om het kaste-verschil. Hij heeft na lange tijd besloten niet voor haar te kiezen, want als hij dat doet verliest hij zijn familie.
Ik ben erg onder de indruk van wat dit doet met de mensen hier. Zodra het kon direct meegegaan naar het ziekenhuis en toen ik haar daar buiten westen zag liggen met het slangetje in haar neus vond ik het leven ineens zo vreselijk triest. Zij is niet het type dat om aandacht vraagt, ze wilde er echt uit. Hoe moet het nu met haar…
Geplaatst onder
In Nepal
21/12/2006
Culture Shift
Today and night I finally have been able to work on some things, and believe me I really needed it. Never new that I love to work so much. But than, although people are very kind here, my work has become more important due to homesickness to my friends and own well-known environment – work has become a certain steady factor in a complete different life.
There are several reasons why I kept stucked, and one of them is a very good reason. I already mentioned earlier the presence of Morton Krohg at this place, he was giving workshops on the drama of Hamlet, with the final aim to come back at autumn to direct it as a play at Aarohan. Not an easy job, Hamlet is a very complicated story, so he had to work hard to bring it into the perspective of the culture and what skills and thoughts are need to act this play. Also he had to work trough the language barrier. While these very interesting workshops, we had some time to made an inventory and basic plans on what to do whit the situation here, but most of the energy of the people was going to the workshops and rehearsals of Hamlet.
One other thing is the live and rhythm in Nepal itself. Of course I knew this is different, but now that I am here I start to realize that I never could imagine how different. It is the city, the temperature differences during the day and night, the way of living in the whole day – many time outside, still waiting for the equipment, etc, which made it happen that it is impossible to maintain the system and tempo I am used to handle.
Not only that, although highly sensitive people, showing an equivalent friendly behavior, somehow the feeling is coming up that I don’t even understand them a little. Being among these people is a very big change.
Than this wedding I went last weekend. At home it takes one day, and one morning to get sobered up – at least. Not here, two nights bus drive, sustained with too loud Hindi music that bombed your ears during the travel; days and night during ceremonies; in a scenery, which is both beautiful and surreal. It is a very interesting way to mess up your mind.
I became upset by waiting for maybe Godot, but finally we are going on now. And than today I found myself in this odd mood: walking down the street in the same slow tempo as the others, knowing this and wondering how I have to reverse this once back home. Is this just the third week?
Today and night I finally have been able to work on some things, and believe me I really needed it. Never new that I love to work so much. But than, although people are very kind here, my work has become more important due to homesickness to my friends and own well-known environment – work has become a certain steady factor in a complete different life.
There are several reasons why I kept stucked, and one of them is a very good reason. I already mentioned earlier the presence of Morton Krohg at this place, he was giving workshops on the drama of Hamlet, with the final aim to come back at autumn to direct it as a play at Aarohan. Not an easy job, Hamlet is a very complicated story, so he had to work hard to bring it into the perspective of the culture and what skills and thoughts are need to act this play. Also he had to work trough the language barrier. While these very interesting workshops, we had some time to made an inventory and basic plans on what to do whit the situation here, but most of the energy of the people was going to the workshops and rehearsals of Hamlet.
One other thing is the live and rhythm in Nepal itself. Of course I knew this is different, but now that I am here I start to realize that I never could imagine how different. It is the city, the temperature differences during the day and night, the way of living in the whole day – many time outside, still waiting for the equipment, etc, which made it happen that it is impossible to maintain the system and tempo I am used to handle.
Not only that, although highly sensitive people, showing an equivalent friendly behavior, somehow the feeling is coming up that I don’t even understand them a little. Being among these people is a very big change.
Than this wedding I went last weekend. At home it takes one day, and one morning to get sobered up – at least. Not here, two nights bus drive, sustained with too loud Hindi music that bombed your ears during the travel; days and night during ceremonies; in a scenery, which is both beautiful and surreal. It is a very interesting way to mess up your mind.
I became upset by waiting for maybe Godot, but finally we are going on now. And than today I found myself in this odd mood: walking down the street in the same slow tempo as the others, knowing this and wondering how I have to reverse this once back home. Is this just the third week?
Geplaatst onder
In Nepal
12/12/2006
Word of thanks from Aarohan
Meeting Marius de Groot in Kathmandu a year ago has turned out to be a beautiful beginning of friendship between Aarohan and our will wisher friends in Holland. We were simply flabbergasted after knowing that Marius had created a website (”supportaarohan.com”), and had formed a group of friends in Holland to generate support and help for us. As if that was not enough already, Marius is now in Kathmandu at Aarohan-Gurukul, to train our students more on light. Not only that, he has brought for us a precious gift - a number of useful equipments - all the way from Holland. Do we have words to express our hearts overflowing with gratitude for him and for our friend’s in Holland?
When Aarohan Theatre Group started Gurukul: School of theatre four years ago, all we had was a very strong determination and a dream, and virtually no resources at all. And then in these four years, with the help support, and good wishes from friends like you, we are beginning it see the first glimpse of our dream being materialized, we are happy to let you know that we have so for been successful in preparing a group of trained theatre workers, in contributing to the revival of Nepali theatre, in bringing public awareness in various socio-political issues, in short, in using “theatre for better reasons”. And the credit of it goes largely to our friends - in Nepal and abroad, I, on behalf of Aarohan, wish to express sincere gratefulness to Marius, and to all our generous friends in Holland who joined hands with him to support and encourage us.
Thank you Marius!
Thank you: Impulsis; Mv ‘maria Elsiena’ BV; PlusPunt Individu; SDV logistics; Notary office Pels Rijcken; Anti Originals webdesign; Okéson; Pulcinella.
Thank You: Technique department Toneelgroep Oostpool; Technique department Bimhuis; Technique department Stadsschouwburg De Maagd; Technique light department Het Muziektheater.
Thank you: Eljo in’t Hout; Marius his Mother; Jan van der Wijk; Merlijn Bergisch; Harry & Anneke de Groot; Harry Hoevers; Nicole Groeneveld; Marije Braakman; Franciose Gaarland–Kist; Richard Pools & Martijn Brugman; Leonard Pels Rijcken; Han Verweijen; Jurre Wieman; Guido de Weert; Ruben Donkers; Aad de Zeeuw; Hugo van Uum & Gerritjan Eldering.
Sunil Pokharel,
Artistic Director,
Aarohan Theatre, Kathmandu, Nepal
Meeting Marius de Groot in Kathmandu a year ago has turned out to be a beautiful beginning of friendship between Aarohan and our will wisher friends in Holland. We were simply flabbergasted after knowing that Marius had created a website (”supportaarohan.com”), and had formed a group of friends in Holland to generate support and help for us. As if that was not enough already, Marius is now in Kathmandu at Aarohan-Gurukul, to train our students more on light. Not only that, he has brought for us a precious gift - a number of useful equipments - all the way from Holland. Do we have words to express our hearts overflowing with gratitude for him and for our friend’s in Holland?
When Aarohan Theatre Group started Gurukul: School of theatre four years ago, all we had was a very strong determination and a dream, and virtually no resources at all. And then in these four years, with the help support, and good wishes from friends like you, we are beginning it see the first glimpse of our dream being materialized, we are happy to let you know that we have so for been successful in preparing a group of trained theatre workers, in contributing to the revival of Nepali theatre, in bringing public awareness in various socio-political issues, in short, in using “theatre for better reasons”. And the credit of it goes largely to our friends - in Nepal and abroad, I, on behalf of Aarohan, wish to express sincere gratefulness to Marius, and to all our generous friends in Holland who joined hands with him to support and encourage us.
Thank you Marius!
Thank you: Impulsis; Mv ‘maria Elsiena’ BV; PlusPunt Individu; SDV logistics; Notary office Pels Rijcken; Anti Originals webdesign; Okéson; Pulcinella.
Thank You: Technique department Toneelgroep Oostpool; Technique department Bimhuis; Technique department Stadsschouwburg De Maagd; Technique light department Het Muziektheater.
Thank you: Eljo in’t Hout; Marius his Mother; Jan van der Wijk; Merlijn Bergisch; Harry & Anneke de Groot; Harry Hoevers; Nicole Groeneveld; Marije Braakman; Franciose Gaarland–Kist; Richard Pools & Martijn Brugman; Leonard Pels Rijcken; Han Verweijen; Jurre Wieman; Guido de Weert; Ruben Donkers; Aad de Zeeuw; Hugo van Uum & Gerritjan Eldering.
Sunil Pokharel,
Artistic Director,
Aarohan Theatre, Kathmandu, Nepal
09/12/2006
Prikkelende uitdaging
Ongeveer een week hier, alle officiële kennismakingen nu wel gehad, tijd voor het technische werk. Bij nadere inspectie is er veel mis…
Bedrading is duur, Nepali’s zijn creatief in het bezuinigen. Er is in de nieuwe zaal gebruik gemaakt van vijf multikabels waarvan telkens een de nul is, de rest gebruikt als plus. Het geheel gaat naar vijf dimmers. Op het patchpannel wordt alleen met die plusdraden gepatched, en via een omleiding komt het geheel bij de dimmers weer bij elkaar. Nul ligt onbeschermd open. De dimmers die hier al zijn, zijn uit India en leveren ongeacht welke stand spontaan pieken naar 100% op. En zijn ongeaard.
Ik heb mijn eerste stroomstoot al gehad, in plaats van dat in de oude zaal (Sama-theatre) op het patchboard de stroom vanuit de stopcontacten komt, is het omgekeerd en gaat de stroom via de stekker naar het patchboard! Volgens de ‘technicus’ is het niet erg, de stroom was slechts 195 volt…
Meer ‘uitdagingen’: de elektricien spreekt geen engels, de technicus is een acteur, de gemiddelde stroom is hier 185/200 volt, de lichttafel een oud apparaat - lampen gaan tijdens faden spontaan aan en uit. Geluid en licht zijn niet op aparte groepen aangesloten, die dimmers storen uiteraard enorm op het geluid.
Er was hier ooit twee weken lang een Deens technicus, die ook onder stroom kwam te staan en niet verder is gekomen dan de boel te vervloeken. Niemand heeft ooit deze mensen inzicht gegeven in basale kennis. Laat staan dat…
Ondertussen heeft men hier een bomvolle agenda en duren dagen 12 uur, zes dagen per week. De gedoneerde spullen staan op de trage politieke agenda. Verder is er voor Nepalese begrippen véél geld nodig (ongeveer € 1600,-) om de boel redelijk op orde te brengen.
Ongeveer een week hier, alle officiële kennismakingen nu wel gehad, tijd voor het technische werk. Bij nadere inspectie is er veel mis…
Bedrading is duur, Nepali’s zijn creatief in het bezuinigen. Er is in de nieuwe zaal gebruik gemaakt van vijf multikabels waarvan telkens een de nul is, de rest gebruikt als plus. Het geheel gaat naar vijf dimmers. Op het patchpannel wordt alleen met die plusdraden gepatched, en via een omleiding komt het geheel bij de dimmers weer bij elkaar. Nul ligt onbeschermd open. De dimmers die hier al zijn, zijn uit India en leveren ongeacht welke stand spontaan pieken naar 100% op. En zijn ongeaard.
Ik heb mijn eerste stroomstoot al gehad, in plaats van dat in de oude zaal (Sama-theatre) op het patchboard de stroom vanuit de stopcontacten komt, is het omgekeerd en gaat de stroom via de stekker naar het patchboard! Volgens de ‘technicus’ is het niet erg, de stroom was slechts 195 volt…
Meer ‘uitdagingen’: de elektricien spreekt geen engels, de technicus is een acteur, de gemiddelde stroom is hier 185/200 volt, de lichttafel een oud apparaat - lampen gaan tijdens faden spontaan aan en uit. Geluid en licht zijn niet op aparte groepen aangesloten, die dimmers storen uiteraard enorm op het geluid.
Er was hier ooit twee weken lang een Deens technicus, die ook onder stroom kwam te staan en niet verder is gekomen dan de boel te vervloeken. Niemand heeft ooit deze mensen inzicht gegeven in basale kennis. Laat staan dat…
Ondertussen heeft men hier een bomvolle agenda en duren dagen 12 uur, zes dagen per week. De gedoneerde spullen staan op de trage politieke agenda. Verder is er voor Nepalese begrippen véél geld nodig (ongeveer € 1600,-) om de boel redelijk op orde te brengen.
07/12/2006
Klassiek drama
Een aantal jaren geleden heeft Aarohan Hamlet op willen voeren, maar net voor de première werd het ze door de overheid verboden. lag politiek te gevoelig.
Vorig jaar heb ik al eens tegen iemand opgemerkt dat Nepal net een klassiek decor is van de(konings)drama’s van Sheakspeare.
Morton Krogh is hier, een Noors regisseur. Hij geeft workshops over Hamlet en ik moet zeggen dat het bijzonder is om die bij te wonen. Doel is uiteraard om Hamlet op te gaan voeren, in 2007. Uit de workshops blijkt dat alle studenten een parallel zien tussen Hamlet en de moord op koning Birenda in 2001, en openlijk wordt gespeculeerd dat de (nog) huidige koning Gyanendra achter de moorden zit.
Een aantal jaren geleden heeft Aarohan Hamlet op willen voeren, maar net voor de première werd het ze door de overheid verboden. lag politiek te gevoelig.
Vorig jaar heb ik al eens tegen iemand opgemerkt dat Nepal net een klassiek decor is van de(konings)drama’s van Sheakspeare.
Morton Krogh is hier, een Noors regisseur. Hij geeft workshops over Hamlet en ik moet zeggen dat het bijzonder is om die bij te wonen. Doel is uiteraard om Hamlet op te gaan voeren, in 2007. Uit de workshops blijkt dat alle studenten een parallel zien tussen Hamlet en de moord op koning Birenda in 2001, en openlijk wordt gespeculeerd dat de (nog) huidige koning Gyanendra achter de moorden zit.
Geplaatst onder
In Nepal
05/12/2006
Samenwerkingsverbanden
In Nepal is geen drama opleiding, Aarohan is de enige opleiding in Nepal. De oude regering erkende Aarohan niet als instituut, maar naar het er uitziet zal na de veranderingen, die al plaats hebben gevonden, Aarohan over anderhalf jaar wel kans maken op die status.
Wat Aarohan doet, middels ‘forumdrama’, is eigenlijk dramatherapie. Sinds de ‘revival’ van april trekken sommige groepen al terug naar plekken van waar ze gevlucht waren. Daar komen ze oude vijanden tegen. Bij Aarohan is al forumdrama gebruikt om deze mensen dichter bij elkaar te brengen, met behoorlijk succes. Nu de vrede getekend is en de verkiezingen op komst zijn is het wachten tot nog meer mensen terug keren naar plekken waar ze ‘oude vijanden’ zullen treffen. Soms zit de haat diep. Er is een geweldige hoop werk te verrichten op dat vlak.
Aarohan heeft het plan om buiten de Kathmandu vallei meerdere plekken te stichten als Aarohan.
Wat Aarohan zelf nodig is, is niet langer gebonden te zijn aan het torenhoge huurcontract, waarbij ook nog eens komt kijken dat er geen rechten zijn als huurder. Aarohan kan zo de huur opgezegd krijgen. Goed nieuws is, er wordt hard gewerkt om de grond te kopen of zelfs vanuit overheidswege te verkrijgen.
Vandaag ben ik na grondige inventarisatie tot de slotsom gekomen dat ‘er is nog wat mis met de bekabeling’ optimistisch is. Meer dan dat. Beetje bij beetje kwamen alle rotte appels te voorschijn. Om het duurzaam te krijgen moet eigenlijk vreselijk veel nieuw getrokken worden. Zelfs in Nepal peperduur.
Wat moet je? Nu al vernieuwen? Zonder geld, met vooruitzicht je plek te verliezen? Tussenoplossing? Die is onderweg, maar staat op Tribuvan airport tot er zelfs tot en met in het kabinet over besloten is. Onwaarschijnlijk voor ons.
Maar stel nou dat Aarohan de grond kan krijgen en geformaliseerd wordt, dan zijn we er nog niet, dan is het materiaal wat ik meenam ineens erg relatief, temeer daar men naar buiten uitbreiden wil.
Dat weet men hier ook, en men bouwt al een tijd aan een netwerk.
Acteurs in Engeland hebben tijden geleden een fonds opgericht waar duurzaam geld in gelegd wordt, met als doel groepen als Aarohan te steunen. Morgen is er een meeting met de vertegenwoordigster ervan. Zij weet via Sunil dat ik hier ben en waarom, ik ben gevraagd bij de meeting aanwezig te zijn en mijn visie te delen.
Ik hoop echt dat de dingen samen vallen en er van alle kanten support begint te komen. nu ik hier ben besef ik andermaal hoe essentieel het belang van groepen als Aarohan voor een samenleving.
In Nepal is geen drama opleiding, Aarohan is de enige opleiding in Nepal. De oude regering erkende Aarohan niet als instituut, maar naar het er uitziet zal na de veranderingen, die al plaats hebben gevonden, Aarohan over anderhalf jaar wel kans maken op die status.
Wat Aarohan doet, middels ‘forumdrama’, is eigenlijk dramatherapie. Sinds de ‘revival’ van april trekken sommige groepen al terug naar plekken van waar ze gevlucht waren. Daar komen ze oude vijanden tegen. Bij Aarohan is al forumdrama gebruikt om deze mensen dichter bij elkaar te brengen, met behoorlijk succes. Nu de vrede getekend is en de verkiezingen op komst zijn is het wachten tot nog meer mensen terug keren naar plekken waar ze ‘oude vijanden’ zullen treffen. Soms zit de haat diep. Er is een geweldige hoop werk te verrichten op dat vlak.
Aarohan heeft het plan om buiten de Kathmandu vallei meerdere plekken te stichten als Aarohan.
Wat Aarohan zelf nodig is, is niet langer gebonden te zijn aan het torenhoge huurcontract, waarbij ook nog eens komt kijken dat er geen rechten zijn als huurder. Aarohan kan zo de huur opgezegd krijgen. Goed nieuws is, er wordt hard gewerkt om de grond te kopen of zelfs vanuit overheidswege te verkrijgen.
Vandaag ben ik na grondige inventarisatie tot de slotsom gekomen dat ‘er is nog wat mis met de bekabeling’ optimistisch is. Meer dan dat. Beetje bij beetje kwamen alle rotte appels te voorschijn. Om het duurzaam te krijgen moet eigenlijk vreselijk veel nieuw getrokken worden. Zelfs in Nepal peperduur.
Wat moet je? Nu al vernieuwen? Zonder geld, met vooruitzicht je plek te verliezen? Tussenoplossing? Die is onderweg, maar staat op Tribuvan airport tot er zelfs tot en met in het kabinet over besloten is. Onwaarschijnlijk voor ons.
Maar stel nou dat Aarohan de grond kan krijgen en geformaliseerd wordt, dan zijn we er nog niet, dan is het materiaal wat ik meenam ineens erg relatief, temeer daar men naar buiten uitbreiden wil.
Dat weet men hier ook, en men bouwt al een tijd aan een netwerk.
Acteurs in Engeland hebben tijden geleden een fonds opgericht waar duurzaam geld in gelegd wordt, met als doel groepen als Aarohan te steunen. Morgen is er een meeting met de vertegenwoordigster ervan. Zij weet via Sunil dat ik hier ben en waarom, ik ben gevraagd bij de meeting aanwezig te zijn en mijn visie te delen.
Ik hoop echt dat de dingen samen vallen en er van alle kanten support begint te komen. nu ik hier ben besef ik andermaal hoe essentieel het belang van groepen als Aarohan voor een samenleving.
Geplaatst onder
In Nepal
4/12/2006
Eerste indrukken
Inmiddels verenigd met mijn rugzak.
De verzending is hopelijk eind december door de douane… Niet echt problematisch, de dingen hier hebben sinds zomer 2005 een vlucht genomen. Er is inmiddels al aardig wat materiaal, zaak is nu de mensen te helpen er wat meer wegwijs mee te worden. Wat problemen met de lichttafel en aansluitingen. Ben nu met de technicus iedere dag aan het optrekken en aan het ontdekken wat voor ideeën er zijn m.b.t. techniek en belichting, daarvanuit kan ik voorstellen doen.
Aarohan is van plan uit te breiden naar hetzelfde concept buiten Kathmandu, de spullen die nu op de luchthaven staan komen daar straks goed van pas.
Gisteren mee geweest naar een demonstratie over nieuwe wetgeving die op komst is, Aarohan participeerde met een ‘streetplay’. Geen politieke stellingname, maar een komisch stuk over de strijd tussen de vele meningen die hier zijn. Na alle maanden van hard werken geweldig om ineens vooraan te staan en foto’s te maken van datgene wat Aarohan zo bijzonder maakt. Indrukwekkend naderhand te zien hoeveel energie dit werk van de mensen vreet.
’s Avonds heeft men hier mijn verjaardag gevierd, Eljo had het ze voor mijn komst verklapt. Een groot bad aan sympathie.
Merk nu echter wel dat ik in iets van een cultuurclash verkeer. 30 namen en Aziatische gezichten, een forse dosis aan vriendelijkheid en tijdsverschil en een compleet andere manier van leven, moet even inwerken.
Inmiddels verenigd met mijn rugzak.
De verzending is hopelijk eind december door de douane… Niet echt problematisch, de dingen hier hebben sinds zomer 2005 een vlucht genomen. Er is inmiddels al aardig wat materiaal, zaak is nu de mensen te helpen er wat meer wegwijs mee te worden. Wat problemen met de lichttafel en aansluitingen. Ben nu met de technicus iedere dag aan het optrekken en aan het ontdekken wat voor ideeën er zijn m.b.t. techniek en belichting, daarvanuit kan ik voorstellen doen.
Aarohan is van plan uit te breiden naar hetzelfde concept buiten Kathmandu, de spullen die nu op de luchthaven staan komen daar straks goed van pas.
Gisteren mee geweest naar een demonstratie over nieuwe wetgeving die op komst is, Aarohan participeerde met een ‘streetplay’. Geen politieke stellingname, maar een komisch stuk over de strijd tussen de vele meningen die hier zijn. Na alle maanden van hard werken geweldig om ineens vooraan te staan en foto’s te maken van datgene wat Aarohan zo bijzonder maakt. Indrukwekkend naderhand te zien hoeveel energie dit werk van de mensen vreet.
’s Avonds heeft men hier mijn verjaardag gevierd, Eljo had het ze voor mijn komst verklapt. Een groot bad aan sympathie.
Merk nu echter wel dat ik in iets van een cultuurclash verkeer. 30 namen en Aziatische gezichten, een forse dosis aan vriendelijkheid en tijdsverschil en een compleet andere manier van leven, moet even inwerken.
Geplaatst onder
Foto's
02/12/2006
Kathmandu at last, nu mijn rugzak nog
Na een uur vertraging in Ktm aangekomen, na nog een uur bleek mijn rugzak in Londen verkeerd te zijn geplaatst. Morgen komt die aan. Vervelend voor de mensen hier, ik ben toe aan schone sokken…
Bij Aarohan werd ik direct meegenomen de zaal in en tijdens de performance (tablas meesters aan het werk!) heb ik voldoende interessante dingen gezien en gehoord om leuke discussies over te kunnen openen.
De goederen zijn er al een tijdje, maar het vergt nogal wat papierwerk (lees geld) om die hier te krijgen. Kan ik in die tijd me even melden op het consulaat, mijn rugzak ophalen en mijn ‘kantoor’ inrichten.
Na een uur vertraging in Ktm aangekomen, na nog een uur bleek mijn rugzak in Londen verkeerd te zijn geplaatst. Morgen komt die aan. Vervelend voor de mensen hier, ik ben toe aan schone sokken…
Bij Aarohan werd ik direct meegenomen de zaal in en tijdens de performance (tablas meesters aan het werk!) heb ik voldoende interessante dingen gezien en gehoord om leuke discussies over te kunnen openen.
De goederen zijn er al een tijdje, maar het vergt nogal wat papierwerk (lees geld) om die hier te krijgen. Kan ik in die tijd me even melden op het consulaat, mijn rugzak ophalen en mijn ‘kantoor’ inrichten.
Geplaatst onder
In Nepal
01/12/2006
Nog even dit
Van meet af aan zijn er steeds meer mensen betrokken geraakt bij dit project en hebben er direct of indirect aan bijgedragen. Uiteenlopend van waardevolle tips, essentieel materiaal en of persoonlijke steun.
Dankzij dat: 8 dimmerpacks, 2 lichttafels, switchs-packs, bekabeling, 18 diverse spots, reserve lampen, statieven, paar dozen vol met filters, gereedschap, lesmateriaal en nog wat andere kleine zaken voor Aarohan.
Dankzij sponsering door een aantal particulieren en de subsidie van stichting Impulsis is dit project financieel mogelijk geworden.
Ik ben jullie allemaal ongelofelijk dankbaar!
Marius
Van meet af aan zijn er steeds meer mensen betrokken geraakt bij dit project en hebben er direct of indirect aan bijgedragen. Uiteenlopend van waardevolle tips, essentieel materiaal en of persoonlijke steun.
Dankzij dat: 8 dimmerpacks, 2 lichttafels, switchs-packs, bekabeling, 18 diverse spots, reserve lampen, statieven, paar dozen vol met filters, gereedschap, lesmateriaal en nog wat andere kleine zaken voor Aarohan.
Dankzij sponsering door een aantal particulieren en de subsidie van stichting Impulsis is dit project financieel mogelijk geworden.
Ik ben jullie allemaal ongelofelijk dankbaar!
Marius
Geplaatst onder
Start project
Abonneren op:
Posts (Atom)