Terug on-line
Vandaag is het exact vier jaar geleden dat ik vertrok uit Nepal, terug naar huis na het avontuur wat draaide om het theater gezelschap Aarohan van kennis en basale theater-technische middelen te voorzien.
De originele website (site en blog ineen) die hiervoor diende verdween 2009 off-line, dit als gevolg van een emigratie in 2008. Wat ik toen niet voorzag is dat ik terug zou komen.
Ofschoon de site weg is, bleek gelukkig de meeste inhoud terug te vinden in een back-up.
De lay-out en kleuren zijn wat anders, de structuur is gelijk aan de eerste site, de banner bovenaan refereert er vrijwel direct aan.
Vanaf vandaag zijn de high-lights van het project in Nepal in verslagen en foto’s terug.
Veel lees en kijkplezier!
Marius de Groot
28/02/2008
Verhuizen
Ik schreef vorig jaar zomer al dat ik naar Australië zou gaan om iemand achterna te reizen die ik leerde kennen tijdens mijn verblijf in Kathmandu.
Inmiddels ben ik net terug van mijn omzwerving naar Australië, echter niet voor lang. De komende twee maanden staan in het teken van noodzakelijke dingen versturen naar Melbourne, minder noodzakelijke dingen opruimen en daarna zelf het vliegtuig pakken. Ik zal nog wel eens terugkomen in Nederland, maar dan als bezoeker.
In Australie heb ik via ‘La Mama’ kennis gemaakt met Kinetic Energy. Fysiek (forum) theater, bedacht en gebracht door een Australiër en… een Nederlandse. Ik heb de mogelijkheid geboden gekregen met hun samen te werken. Aangezien zij zich richten op jongeren middels forumtheatre is dit een buitengewone mogelijkheid voor mij om in Melbourne zowel verder te gaan met toneel, als de wijze waarop.
Mijn vertrek heeft gevolgen ten aanzien van Stichting Aarohan Nederland. Na het project in Nepal is het werk van de stichting ‘in de koelkast’ gezet, in afwachting van de gevolgen van mijn reis naar Australië. Nu ik ervoor gekozen heb me daar te vestigen ziet het bestuur geen directe opvolger voor mij en is voor hun de bestaansreden van de stichting komen te vervallen.
Dit is deels spijtig, er is ervaring opgedaan die in de stichtingsvorm had kunnen blijven bestaan en er is een netwerk opgebouwd. Anderzijds staat het veranderen van een rechtsvorm een doel en de route ernaartoe niet in de weg.
De site blijft nog t/m 11 augustus bestaan, deze was destijds al opgericht om ieder te laten delen in de opgedane ervaringen. Voor wie interesse heeft: contact kan altijd opgenomen blijven worden.
Vanaf hier wil ik iedereen die een bijdrage geleverd heeft nog van harte bedanken voor de getoonde moeite, en dat het geheel volgens de wet van oorzaak en gevolg maar bij u allen terug mag keren.
Voor nu: het allerbeste.
Ik schreef vorig jaar zomer al dat ik naar Australië zou gaan om iemand achterna te reizen die ik leerde kennen tijdens mijn verblijf in Kathmandu.
Inmiddels ben ik net terug van mijn omzwerving naar Australië, echter niet voor lang. De komende twee maanden staan in het teken van noodzakelijke dingen versturen naar Melbourne, minder noodzakelijke dingen opruimen en daarna zelf het vliegtuig pakken. Ik zal nog wel eens terugkomen in Nederland, maar dan als bezoeker.
In Australie heb ik via ‘La Mama’ kennis gemaakt met Kinetic Energy. Fysiek (forum) theater, bedacht en gebracht door een Australiër en… een Nederlandse. Ik heb de mogelijkheid geboden gekregen met hun samen te werken. Aangezien zij zich richten op jongeren middels forumtheatre is dit een buitengewone mogelijkheid voor mij om in Melbourne zowel verder te gaan met toneel, als de wijze waarop.
Mijn vertrek heeft gevolgen ten aanzien van Stichting Aarohan Nederland. Na het project in Nepal is het werk van de stichting ‘in de koelkast’ gezet, in afwachting van de gevolgen van mijn reis naar Australië. Nu ik ervoor gekozen heb me daar te vestigen ziet het bestuur geen directe opvolger voor mij en is voor hun de bestaansreden van de stichting komen te vervallen.
Dit is deels spijtig, er is ervaring opgedaan die in de stichtingsvorm had kunnen blijven bestaan en er is een netwerk opgebouwd. Anderzijds staat het veranderen van een rechtsvorm een doel en de route ernaartoe niet in de weg.
De site blijft nog t/m 11 augustus bestaan, deze was destijds al opgericht om ieder te laten delen in de opgedane ervaringen. Voor wie interesse heeft: contact kan altijd opgenomen blijven worden.
Vanaf hier wil ik iedereen die een bijdrage geleverd heeft nog van harte bedanken voor de getoonde moeite, en dat het geheel volgens de wet van oorzaak en gevolg maar bij u allen terug mag keren.
Voor nu: het allerbeste.
Geplaatst onder
In Nepal
21/07/2007
Disussie
Beste Jane,
Je bent consistent in je vragen en reacties op deze site, ik ben je er erkentelijk om, want ongetwijfeld stel jij vragen die ook bij anderen leven. Het helpt mij mogelijk de dingen wat nader toe te lichten.
Wie weet zelfs wat beter te begrijpen. Ik ben zeven weken terug en merk dat dit hele project een flinke wissel op mijn leven heeft getrokken. Niet dat ik er op achteruit ben gegaan, integendeel, maar sommige dingen hebben een dermate impact gehad dat ik gewoon wat meer tijd nodig heb om het in perspectief te zien.
Als ik van te voren had geweten hoeveel hulp er inmiddels al aan Aarohan geboden wordt; hoe moeizaam het was om tot een samenwerking te komen; en had geweten van de sterk politieke getintheid – is het wellicht meer de vraag óf ik eraan begonnen was. Het is met name deze vraag die me in Nepal, en terug thuis, bezig heeft gehouden.
Het is denk ik te verwachten dat mensen een soort van ‘boerenslimheid’ zullen gebruiken als ze hulp kunnen krijgen – heiligt het doel de middelen?
Als mensen hulp willen, maar de bereidheid missen samen te werken – kun je dan iets opbouwen?
Ik heb ook een politieke voorkeur, en in het geval van Nepal zeker geen Mao – maar mag je van een ‘platform’ dat naar maatschappelijke bewustzijn en gelijkheid streeft verwachten dat het dit in zichzelf is?
Mijn antwoorden zijn respectievelijk: soms; nauwelijks; moet zelfs.
Mijn vraag is nu dan ook: ik heb dit werk gedaan en discussies gevoerd, wat zijn nu (mogelijk) de consequenties?
Ten aanzien van positieve kanten blijven zien: uiteraad!
En ik wil erg voorzichtig omgaan met de indruk te wekken dat Aarohan niets meer betekend voor de Nepaleze samenleving. Het is een totaal andere cultuur waarin een andere aanpak een andere impact heeft.
Zo’n project helpt om zonder rigoureus waardeoordeel, oprecht kritisch, ideeën scherp te stellen over in hoeverre je (als organisatie) mee kunt en ‘moet’ gaan in cultuur en ‘natuur’.
Nobody’s perfect
Beste Jane,
Je bent consistent in je vragen en reacties op deze site, ik ben je er erkentelijk om, want ongetwijfeld stel jij vragen die ook bij anderen leven. Het helpt mij mogelijk de dingen wat nader toe te lichten.
Wie weet zelfs wat beter te begrijpen. Ik ben zeven weken terug en merk dat dit hele project een flinke wissel op mijn leven heeft getrokken. Niet dat ik er op achteruit ben gegaan, integendeel, maar sommige dingen hebben een dermate impact gehad dat ik gewoon wat meer tijd nodig heb om het in perspectief te zien.
Als ik van te voren had geweten hoeveel hulp er inmiddels al aan Aarohan geboden wordt; hoe moeizaam het was om tot een samenwerking te komen; en had geweten van de sterk politieke getintheid – is het wellicht meer de vraag óf ik eraan begonnen was. Het is met name deze vraag die me in Nepal, en terug thuis, bezig heeft gehouden.
Het is denk ik te verwachten dat mensen een soort van ‘boerenslimheid’ zullen gebruiken als ze hulp kunnen krijgen – heiligt het doel de middelen?
Als mensen hulp willen, maar de bereidheid missen samen te werken – kun je dan iets opbouwen?
Ik heb ook een politieke voorkeur, en in het geval van Nepal zeker geen Mao – maar mag je van een ‘platform’ dat naar maatschappelijke bewustzijn en gelijkheid streeft verwachten dat het dit in zichzelf is?
Mijn antwoorden zijn respectievelijk: soms; nauwelijks; moet zelfs.
Mijn vraag is nu dan ook: ik heb dit werk gedaan en discussies gevoerd, wat zijn nu (mogelijk) de consequenties?
Ten aanzien van positieve kanten blijven zien: uiteraad!
En ik wil erg voorzichtig omgaan met de indruk te wekken dat Aarohan niets meer betekend voor de Nepaleze samenleving. Het is een totaal andere cultuur waarin een andere aanpak een andere impact heeft.
Zo’n project helpt om zonder rigoureus waardeoordeel, oprecht kritisch, ideeën scherp te stellen over in hoeverre je (als organisatie) mee kunt en ‘moet’ gaan in cultuur en ‘natuur’.
Nobody’s perfect
Geplaatst onder
Terug thuis
12/07/2007
Get close to experience - take distance to understand
En dan gebeurd het. Kom je op de valreep iemand tegen met wie het buitengewoon klikt. Veel te weinig tijd natuurlijk, en ze komt ook nog eens van ‘down under’.
Rest er maar een oplossing: voor een tijdje werk zoeken tussen de kangaroos en barbecuende surfers.
Vanaf half oktober kan ik aan het werk bij ‘La Mama’ theatre in Melbourne, een bijzonder huis/gezelschap. Heb ik weer.
Zoals veel mensen me in Boudha al ten lasten legden: ‘…a very lucky men.’
Straks even iets anders zien?
En dan gebeurd het. Kom je op de valreep iemand tegen met wie het buitengewoon klikt. Veel te weinig tijd natuurlijk, en ze komt ook nog eens van ‘down under’.
Rest er maar een oplossing: voor een tijdje werk zoeken tussen de kangaroos en barbecuende surfers.
Vanaf half oktober kan ik aan het werk bij ‘La Mama’ theatre in Melbourne, een bijzonder huis/gezelschap. Heb ik weer.
Zoals veel mensen me in Boudha al ten lasten legden: ‘…a very lucky men.’
Straks even iets anders zien?
Geplaatst onder
In Nepal,
Terug thuis
07/06/2007
Terugblik
Bijna twee weken na terugkomst is het tevens bijna een jaar geleden dat ik aan dit project begon. Terug op de oude werkplek is het goed terugblikken.
Waarom deed ik het? Wat deed ik daar? Wat gebeurde er? Wat kunnen we er van leren? Zou ik het weer doen?
Uiteraard heb ik ook al weer aardig wat mensen gesproken. Er kwamen opmerkingen als: ‘je plaatste steeds minder text op de site’, of; ‘misschien had je meer kunnen schrijven over Aarohan?’ Er waren zo wat redenen voor dat ik steeds minder schreef, er viel steeds minder positiefs te vermelden.
Maar het is maar hoe je ertegen aankijkt: de doelstellingen zijn gehaald en ik heb een schat aan ervaring opgedaan. Dat is winst. De manier echter waarop het aan initiatief en samenwerking ontbrak heeft me verbaasd en vervolgens lichtelijk opgebroken.
Inmiddels is het tijd voor de hele papieren verwerking. Na alle bezinkingen is het de bedoeling een terdege evaluatie repport te schrijven waar bovenstaande vragen in terug zullen komen.
En omdat de doelstelling achter deze site Transparantie was, en is, zal ik denk ik het rapport t.z.t. ook op deze site plaatsen.
Bijna twee weken na terugkomst is het tevens bijna een jaar geleden dat ik aan dit project begon. Terug op de oude werkplek is het goed terugblikken.
Waarom deed ik het? Wat deed ik daar? Wat gebeurde er? Wat kunnen we er van leren? Zou ik het weer doen?
Uiteraard heb ik ook al weer aardig wat mensen gesproken. Er kwamen opmerkingen als: ‘je plaatste steeds minder text op de site’, of; ‘misschien had je meer kunnen schrijven over Aarohan?’ Er waren zo wat redenen voor dat ik steeds minder schreef, er viel steeds minder positiefs te vermelden.
Maar het is maar hoe je ertegen aankijkt: de doelstellingen zijn gehaald en ik heb een schat aan ervaring opgedaan. Dat is winst. De manier echter waarop het aan initiatief en samenwerking ontbrak heeft me verbaasd en vervolgens lichtelijk opgebroken.
Inmiddels is het tijd voor de hele papieren verwerking. Na alle bezinkingen is het de bedoeling een terdege evaluatie repport te schrijven waar bovenstaande vragen in terug zullen komen.
En omdat de doelstelling achter deze site Transparantie was, en is, zal ik denk ik het rapport t.z.t. ook op deze site plaatsen.
Geplaatst onder
Terug thuis
27/05/2007
Van de Himalaya via de Merwede terug
Na bijna een half jaar ben ik, via een kleine omweg, weer terug thuis. Van de Himalaya ben ik eerst naar scheepswerf Kooyman gegaan om aan boord van ms Maria Elsiena bij familie op bezoek te gaan.
Nogal vervreemdend. Zowel in Nederland als thuis. Ik ervaar alles als onvoorstelbaar rijk en georganiseerd na Nepal. We kunnen gerust stellen dat we het hier bijzonder goed hebben.
Na bijna een half jaar ben ik, via een kleine omweg, weer terug thuis. Van de Himalaya ben ik eerst naar scheepswerf Kooyman gegaan om aan boord van ms Maria Elsiena bij familie op bezoek te gaan.
Nogal vervreemdend. Zowel in Nederland als thuis. Ik ervaar alles als onvoorstelbaar rijk en georganiseerd na Nepal. We kunnen gerust stellen dat we het hier bijzonder goed hebben.
Geplaatst onder
Terug thuis
14/05/2007
Crossroads
Door deze website heb ik het hele project van a – z transparant weer willen geven, hoe en waarom het tot stand kwam en hoe het hier verging. Toen ik vertrok was ik vol goede moed over het welslagen van dit project en had er het volste vertrouwen in dat eenmaal terug thuis een baan ook wel goed zou komen. Door dit initiatief heb ik een groot risico genomen. Ik heb enorm geïnvesteerd in dit project, in tijd - energie en geld, als ik terug kom is de pot leeg. Twee weken te gaan nog en dan ben ik terug, maar ten aanzien van het werk thuis heb ik sinds de laatste week geen enkele duidelijkheid meer. Soms zit het me dwars dat alles zo verloopt, gelukkig kan ik er vaker om lachen. Ik heb geprobeerd iets aardigs te doen voor anderen, nu aan het einde van die rit zie ik mezelf geconfronteerd met verwarrende gevolgen en essentiële onzekerheden. Ik kan gerust stellen dat ik op een kruispunt ben beland…
Door deze website heb ik het hele project van a – z transparant weer willen geven, hoe en waarom het tot stand kwam en hoe het hier verging. Toen ik vertrok was ik vol goede moed over het welslagen van dit project en had er het volste vertrouwen in dat eenmaal terug thuis een baan ook wel goed zou komen. Door dit initiatief heb ik een groot risico genomen. Ik heb enorm geïnvesteerd in dit project, in tijd - energie en geld, als ik terug kom is de pot leeg. Twee weken te gaan nog en dan ben ik terug, maar ten aanzien van het werk thuis heb ik sinds de laatste week geen enkele duidelijkheid meer. Soms zit het me dwars dat alles zo verloopt, gelukkig kan ik er vaker om lachen. Ik heb geprobeerd iets aardigs te doen voor anderen, nu aan het einde van die rit zie ik mezelf geconfronteerd met verwarrende gevolgen en essentiële onzekerheden. Ik kan gerust stellen dat ik op een kruispunt ben beland…
24/04/2007
Lose track
Beste Anne en Jane,
Dank voor jullie reacties.
Anne, mooi wat je schrijft over het weefwerk. Het is precies die (westerse) benadering die me aanspreekt: samen werken vanuit verschillende disciplines om het beste te maken. De moeilijkheid is dat die benadering binnen de Nepaleze cultuur denk ik vrij ongebruikelijk is, en binnen Gurukul komen daar de sterke hierarchische structuur en voor een aantal mensen de angst hun ‘belangrijkheid’ te verliezen nog eens bij. Daar zit ook de teleurstelling: de basis (gedachte) van Gurukul was wel degelijk om gezamelijk en gelijk aan dingen te bouwen.
Ik probeer de komende maand iets van afstand te nemen en vanuit een wat breder gezichtspunt te kijken naar wat de oorzaak kan zijn. Een aantal Nepalezen hier zijn van mening dat de mentaliteitsverandering bij Gurukul te maken moet hebben met dat ze meer en meer in de buurt van het machtscentrum van de Nepaleze politiek zijn gekomen, nadat ze vorig jaar april deel uitmaakte van de ‘people movement’ hier.
Macht.
Beste Anne en Jane,
Dank voor jullie reacties.
Anne, mooi wat je schrijft over het weefwerk. Het is precies die (westerse) benadering die me aanspreekt: samen werken vanuit verschillende disciplines om het beste te maken. De moeilijkheid is dat die benadering binnen de Nepaleze cultuur denk ik vrij ongebruikelijk is, en binnen Gurukul komen daar de sterke hierarchische structuur en voor een aantal mensen de angst hun ‘belangrijkheid’ te verliezen nog eens bij. Daar zit ook de teleurstelling: de basis (gedachte) van Gurukul was wel degelijk om gezamelijk en gelijk aan dingen te bouwen.
Ik probeer de komende maand iets van afstand te nemen en vanuit een wat breder gezichtspunt te kijken naar wat de oorzaak kan zijn. Een aantal Nepalezen hier zijn van mening dat de mentaliteitsverandering bij Gurukul te maken moet hebben met dat ze meer en meer in de buurt van het machtscentrum van de Nepaleze politiek zijn gekomen, nadat ze vorig jaar april deel uitmaakte van de ‘people movement’ hier.
Macht.
Geplaatst onder
In Nepal
05/04/2007
Licht en Donker
Beste Zinzi en Feia, dank voor jullie reacties op voorgaande. Kom ik nog op terug.
Foto’s: met dank aan Aimée Verkoeijen.
Beste Zinzi en Feia, dank voor jullie reacties op voorgaande. Kom ik nog op terug.
Foto’s: met dank aan Aimée Verkoeijen.
Geplaatst onder
Foto's
25/03/2007
Nice pride
Nepal, Gurukul. Je geeft geen complimenten, woorden kunnen zo makkelijk uitgesproken worden. In plaats van te zeggen dat je iets goed vindt laat je het merken. En als het even kan worden belangrijke zaken, serieuze onderwerpen of aangelegenheden met humor benaderd.
ISO 9001 is een kreet die je de laatste weken overal in Nepal op ziet duiken. In comercials; in grote kleurige letters geschilderd op kleine betonnen bunkertjes waar allerlei kleine winkeltjes of bedrijfjes in gehuisvest zijn; op dingen geschilderd die er zo gevaarlijk uitzien dat het eruitziet als een practical joke. Het begrip veiligheid doet ook hier zijn intrede. Wat wij nog niet weten in Europa is dat iets veilig genoeg wordt als je er de magische term ISO 9001 op plakt.
Ik maak me ook schuldig aan de introductie van het begrip veiligheid. Bijvoorbeeld: drie open fases en een nul bij elkaar kun je afplakken met een sticker waar je ISO 9001 op pent. We hebben gekozen voor een wat degelijker oplossing. Veiliger denken we.
Leuk ook om te doen. Alles wat we hier aanpakken staat in het teken van: wat? Waarom? Wie gaat, of gaan, Naar Biratnagar als verantwoordelijke(n)? Wie blijven er achter? Wie heeft wat waar nodig? En dan in een keer goed opbouwen in Biratnagar. Practische werkzaamheden afgewisseld met gesprekken en tekeningen.
Er begint een eigenaardig soort van humor te ontstaan. Grappen over techniek en veiligheid worden niet alleen gemaakt, worden neergezet. Vandaag is het volgende besloten ‘No. No longer actors. Now we are technicians. Much more nice.’
Nepal, Gurukul. Je geeft geen complimenten, woorden kunnen zo makkelijk uitgesproken worden. In plaats van te zeggen dat je iets goed vindt laat je het merken. En als het even kan worden belangrijke zaken, serieuze onderwerpen of aangelegenheden met humor benaderd.
ISO 9001 is een kreet die je de laatste weken overal in Nepal op ziet duiken. In comercials; in grote kleurige letters geschilderd op kleine betonnen bunkertjes waar allerlei kleine winkeltjes of bedrijfjes in gehuisvest zijn; op dingen geschilderd die er zo gevaarlijk uitzien dat het eruitziet als een practical joke. Het begrip veiligheid doet ook hier zijn intrede. Wat wij nog niet weten in Europa is dat iets veilig genoeg wordt als je er de magische term ISO 9001 op plakt.
Ik maak me ook schuldig aan de introductie van het begrip veiligheid. Bijvoorbeeld: drie open fases en een nul bij elkaar kun je afplakken met een sticker waar je ISO 9001 op pent. We hebben gekozen voor een wat degelijker oplossing. Veiliger denken we.
Leuk ook om te doen. Alles wat we hier aanpakken staat in het teken van: wat? Waarom? Wie gaat, of gaan, Naar Biratnagar als verantwoordelijke(n)? Wie blijven er achter? Wie heeft wat waar nodig? En dan in een keer goed opbouwen in Biratnagar. Practische werkzaamheden afgewisseld met gesprekken en tekeningen.
Er begint een eigenaardig soort van humor te ontstaan. Grappen over techniek en veiligheid worden niet alleen gemaakt, worden neergezet. Vandaag is het volgende besloten ‘No. No longer actors. Now we are technicians. Much more nice.’
Geplaatst onder
Foto's
22/03/2007
Hartverwarmend
Beste Martin & Jane,
Al ben ik hier in Nepal, zonder de inbreng en energie van een hoop andere mensen had ik dit niet kunnen doen. Goed te lezen dat de site een mooi middel is om betrokken te blijven.
Ik zou enorm graag bij de opbouw van de nieuwe plek in Biratnagar zijn, maar acht die mogelijkheid vrij klein. Ik kan in elk geval wel helpen om te zorgen dat de basisvoorzieningen in Biratnagar komen zodat er door hun opgebouwd kan worden. Nog genoeg te doen. Moedgevend jullie hartverwarmende reacties op voorgaande tekst.
Dhanyabaad!
Beste Martin & Jane,
Al ben ik hier in Nepal, zonder de inbreng en energie van een hoop andere mensen had ik dit niet kunnen doen. Goed te lezen dat de site een mooi middel is om betrokken te blijven.
Ik zou enorm graag bij de opbouw van de nieuwe plek in Biratnagar zijn, maar acht die mogelijkheid vrij klein. Ik kan in elk geval wel helpen om te zorgen dat de basisvoorzieningen in Biratnagar komen zodat er door hun opgebouwd kan worden. Nog genoeg te doen. Moedgevend jullie hartverwarmende reacties op voorgaande tekst.
Dhanyabaad!
Geplaatst onder
In Nepal
10/03/2007
Arbo omstandigheden
Het heeft even geduurd, maar het laswerk van de kabelstrips is gedaan. Ik heb met verwondering bekeken hoe er gewerkt wordt. Een van de drie mannen die er waren werkte op teenslippers, laskap hadden ze niet, de zonnebril op de lastrafo is geen enkel moment gebruikt geweest. De techniek is: aanzetten en verder met je ogen dicht een stukje las trekken, daarna kijken of de las oké is, enzovoorts.
Momenteel wordt gewerkt aan het vervangen van de bekabeling. Het systeem van een nulkabel voor alle stopcontacten functioneert niet zo fijn. Het patchboard, waarbij enkel de fases worden gepatcht, veroorzaakte bovendien een nogal fors magnetisch veld.
Door de vele stakingen in het zuiden van Nepal krijgt Kathmandu nu ook een probleem met bevoorraden. Precies wat men wil, als de hoofdstad afgeknepen raakt wordt er misschien geluisterd. Brandstof is een probleem aan het worden, en in de kantine van Gurukul wordt er dagelijks voor vrij veel mensen gekookt. De voorraad gas die er was is inmiddels op, men is overgegaan op koken op een ouderwets vuurtje. Het leven wordt er niet sneller op. Maar gaat wel gewoon door.
Het heeft even geduurd, maar het laswerk van de kabelstrips is gedaan. Ik heb met verwondering bekeken hoe er gewerkt wordt. Een van de drie mannen die er waren werkte op teenslippers, laskap hadden ze niet, de zonnebril op de lastrafo is geen enkel moment gebruikt geweest. De techniek is: aanzetten en verder met je ogen dicht een stukje las trekken, daarna kijken of de las oké is, enzovoorts.
Momenteel wordt gewerkt aan het vervangen van de bekabeling. Het systeem van een nulkabel voor alle stopcontacten functioneert niet zo fijn. Het patchboard, waarbij enkel de fases worden gepatcht, veroorzaakte bovendien een nogal fors magnetisch veld.
Door de vele stakingen in het zuiden van Nepal krijgt Kathmandu nu ook een probleem met bevoorraden. Precies wat men wil, als de hoofdstad afgeknepen raakt wordt er misschien geluisterd. Brandstof is een probleem aan het worden, en in de kantine van Gurukul wordt er dagelijks voor vrij veel mensen gekookt. De voorraad gas die er was is inmiddels op, men is overgegaan op koken op een ouderwets vuurtje. Het leven wordt er niet sneller op. Maar gaat wel gewoon door.
Geplaatst onder
Foto's
Abonneren op:
Posts (Atom)