Ongeveer een week hier, alle officiële kennismakingen nu wel gehad, tijd voor het technische werk. Bij nadere inspectie is er veel mis…
Bedrading is duur, Nepali’s zijn creatief in het bezuinigen. Er is in de nieuwe zaal gebruik gemaakt van vijf multikabels waarvan telkens een de nul is, de rest gebruikt als plus. Het geheel gaat naar vijf dimmers. Op het patchpannel wordt alleen met die plusdraden gepatched, en via een omleiding komt het geheel bij de dimmers weer bij elkaar. Nul ligt onbeschermd open. De dimmers die hier al zijn, zijn uit India en leveren ongeacht welke stand spontaan pieken naar 100% op. En zijn ongeaard.
Ik heb mijn eerste stroomstoot al gehad, in plaats van dat in de oude zaal (Sama-theatre) op het patchboard de stroom vanuit de stopcontacten komt, is het omgekeerd en gaat de stroom via de stekker naar het patchboard! Volgens de ‘technicus’ is het niet erg, de stroom was slechts 195 volt…
Meer ‘uitdagingen’: de elektricien spreekt geen engels, de technicus is een acteur, de gemiddelde stroom is hier 185/200 volt, de lichttafel een oud apparaat - lampen gaan tijdens faden spontaan aan en uit. Geluid en licht zijn niet op aparte groepen aangesloten, die dimmers storen uiteraard enorm op het geluid.
Er was hier ooit twee weken lang een Deens technicus, die ook onder stroom kwam te staan en niet verder is gekomen dan de boel te vervloeken. Niemand heeft ooit deze mensen inzicht gegeven in basale kennis. Laat staan dat…
Ondertussen heeft men hier een bomvolle agenda en duren dagen 12 uur, zes dagen per week. De gedoneerde spullen staan op de trage politieke agenda. Verder is er voor Nepalese begrippen véél geld nodig (ongeveer € 1600,-) om de boel redelijk op orde te brengen.
