Dilemma
Aarohan heeft grond gedoneerd gekregen in het oosten van het land, waar ze uit willen breiden met hun werk en hun theaterschool Gurukul. Er moet vanaf de grond begonnen worden.
Het volgende dilemma doet zich voor. Indisch materiaal: de parcans’s zijn ronduit gevaarlijk, de aansluiting van de socketholders zijn onbeschermd, niet geaard en smelten na een paar uur; de lenzen van de fresnels breken na een paar branduren en het stellen gaat dan ook al niet meer; de lichtopbrengst van de PC’s is ronduit te laag. Over de profiels maar te zwijgen. Zelfs de horizons zijn niets anders dan bouwbakken met een filterraam.
Het goede materiaal in India is… geïmporteerd vanuit Europa, niets deugdelijk gekopieerd. De prijzen ja, de Europese lampen zijn zo duur dat zelf verschepen bijna loont. Helemaal als je goede 2e handslampen op de Europese markt koopt.
Wat men nu doet hier is de armaturen van de vergane Indische fresnels gebruiken als ‘flood’. Goed bekeken, maar al met al naar verhouding toch een dure oplossing. Voor de nieuw te bouwen locatie in Biratnagar wil je zo niet beginnen. Aan de socketholders van de Indische parcan’s en de aarding valt nog wel wat te sleutelen, zodat die lampen veilig en bruikbaar worden tegen een acceptabele prijs. Maar het neemt niet de behoefte aan een redelijke hoeveelheid fresnels, PC’s en profielspots weg. Laat staan dimmers en een lichttafel.
Trouwens, voor de nieuwe zaal hebben ze vorig jaar Indische dimmers gekocht. Nou, dat geld hadden ze net zo goed op de ghats aan de Bagmati rivier met de lijken mee kunnen verbranden. Als je iets boven de 1000 watt wilt dimmen gaat het mis.
Voor Biratnagar is nu een klein budget, ongeveer € 4000,00. Maar waar geef je het geld aan uit? Aan dure naar India geïmporteerde Europese lampen die je vervolgens vanuit India naar Nepal moet importeren? Of met hulp van theatervrienden uit Europa aan 2e hands Europees materiaal en verscheepkosten?
