Aftrap
Mijn eerste kennismaking met the Aarohantheatre group en Sunil Pokharel, de directeur van het geheel, is 17 augustus 2005. Ik krijg een rondleiding en hij verteld van de doelstellingen, het programma en de manier van opleiden en laat de zaal ‘Sama-theatre’ zien.
Wat me direct aanspreekt is de sociaal maatschappelijke betrokkenheid van the Aarohantheatre group en Sunil. Wat me ook boeit is de mix van westerse en traditionele opleidingstructuur van Gurukul – de school binnen the Aarohantheatre group. Guru-Kul betekent dat je les krijgt van een ‘leraar’ – een Guru, in een Kul, een gemeenschap. ‘Zo leer je niet alleen ván, maar ook dóór de persoon’ is de korte uitleg van Sunil.
Nepal is rijk aan verschillende bevolkingsgroepen/culturen, Gurukul maakt ieder jaar een selectie van studenten uit het gehele land, alle culturen en lagen van de bevolking. Gevolg hiervan is dat alle bevolkingsgroepen zich makkelijker zullen kunnen herkennen in de acteurs.
De zaal ‘Sama theatre’: als ik rondkijk valt me op: er is een basis, er is een grid, er zijn een paar theaterspots, er is krachtstroom. Maar wat minimaal ontbreekt: een lichttafel, dimmer en een paar meer lampen. De mogelijkheden met licht zijn nu bijna: of 100% aan of uit, geen goede mogelijkheid licht te sturen. Op het gebied van geluid zie ik zelfs niet veel meer dan een oude stereoset.
Buiten vraag ik Sunil wat ik voor Aarohantheatre zou kunnen betekenen, ik denk daarbij zelf aan het opsturen van materiaal. ‘Misschien kun je materiaal opsturen, en wil je les komen geven in techniek, maar ik kan je niets anders bieden dan onderdak.’ Is zijn directe respons.
Ik ben enthousiast, maar tegen de tijd dat ik terug in het guesthouse ben is de twijfel 100%: waar haal ik de middelen en tijd vandaan?
Na een drukke tour afgelopen winter en voorjaar kwamen de indrukken van Aarohan terug en ik besluit te kijken naar wat mogelijk is. Diezelfde week blijkt dat er bij het gezelschap, waar ik voor werkte, analoge dimmers met lichttafel over zijn. Digitaal is hier de standaard, maar de tafel zou perfect zijn voor Gurukul. Ik krijg ze. Bij de volgende klus, voor een ander gezelschap, krijg ik nog weer een paar dimmers aangeboden.
Nu heb ik voldoende materiaal om daar te kunnen beginnen met het lesgeven over licht. Om aan geluidsmiddelen te komen in Kathmandu is hopelijk niet zo’n probleem. Geld, dat is het probleem. Inmiddels trouwens ook voor mij, want de spullen en de tijd die ik daar nodig heb, drijven de transportkosten aardig op.
Andere collega’s die horen van dit plan beginnen me er dan op te wijzen dat ik me om geld niet te druk moet maken, want wat Gurukul doet en wat ik daar wil doen, is volgens hun zo’n waanzinnig goed idee: mensen middelen brengen, en zelfredzaam maken, dat er sponsering o.i.d. voor gevonden moet kunnen worden.
Ondertussen was ik door blijven mailen met Sunil, en ik ontving een enthousiaste uitnodig om in november al (2006) te komen, een voor hun zeer goed moment.
Ik neem me voor december als uitgangspunt te nemen, hopelijk heb ik dan net genoeg tijd om financiële hulp te zoeken. Ik ben wel benieuwd waar ik aan begin. Ik heb, naast het materiaal, ruim € 7500,- nodig om de reis, het transport van de spullen en het geven van de lessen gedurende 5 maanden, te kunnen bekostigen.
